مقدمه: جوشکاری یکی از اجزا مهم بسیاری از صنایع محسوب می گردد و انستیتو ملی ایمنی و سلامت کار برآورد کرده است که حداقل دو میلیون کارگر به عنوان جوشکار مشغول کار هستند؛ بنابراین شناخت مواجهات شغلی موجود در این صنعت و راه های کنترل آنها، جهت حفظ و ارتقا سلامت جوشکاران، امری ضروری است.روش بررسی: این مقاله مروری شامل قسمت های مختلفی می باشد از جمله: تعریف و تاریخچه صنعت جوشکاری، آشنایی با انواع روش های جوشکاری، مواجهات شغلی در صنعت جوشکاری، بیماری های ناشی از مواجهات شغلی در این صنعت، روش های کنترل مخاطرات در صنعت جوشکاری و پایش سلامت جوشکاران.یافته ها: جوشکاران با عوامل آسیب رسان فیزیکی و شیمیایی متعددی مواجهه دارند و میزان مواجهات در روش های مختلف جوشکاری نیز متفاوت می باشد؛ از جمله این عوامل آسیب رسان می توان به گازها و فیوم ها، استرس حرارتی، سر و صدا، پرتوهای مختلف غیر یونیزان، مواجهات ارگونومیک و مخاطرات ایمنی اشاره کرد. با توجه به این مواجهات، جوشکاران در معرض خطر ابتلا به انواع بیماری های تنفسی از جمله رینیت، آسم، برونشیت مزمن و آمفیزم و غیره و بیماری های ناشی از عوامل آسیب رسان فیزیکی هستند.نتیجه گیری: پس از تعیین و شناسایی خطرات، می توان روش های مناسب کنترلی را بکار گرفت، از جمله جایگزینی، تهویه عمومی و موضعی، حفاظ گذاری، وسایل حفاظت فردی، پایش سلامت جوشکاران به طور دوره ای، آموزش جوشکاران و رعایت قوانین و استانداردها.

یکی از نیازهای بنیادین و ضروری، نیاز به پاکیزگی و تمیزی است. نیاز به پاکیزگی و نظافت، هم در سطح فردی و هم در بستر اجتماعی دارای اهمیت و اولویت است. به طوری که بنظر می رسد حفظ پاکیزگی، یکی از مسائل مورد توجه در اکثر جوامع و نوعی ارزش مطلوب در بسیاری از فرهنگ ها محسوب می شود. به منظور حفظ نظافت و پاکیزگی در بستر ها و محیط های زندگی اجتماعی، امروزه پاکبانان مسئولیت حفظ پاکیزگی محیط شهری را عهده دار هستند. علی رغم اهمیت این مسئولیت، پاکبانان شهری با مسائل و چالش های گوناگونی در مسیر شغلی خود مواجه می شوند. به همین منظور، مطالعۀ حاضر درصدد آن است که مخاطرات شغلی آنان را از دریچه ای انتقادی بررسی کند و مسائل و پیچیدگی های زندگی آنها را که ناشی از جایگاه و منزلت پایین در بین سایر مشاغل است، به تصویر بکشد. این مطالعه با استفاده از روش مردم نگاری انتقادی به شیوه کارسپیکن انجام شده است. پس از انجام مطالعات اولیه براساس رویکرد اتیک، بررسی های میدانی، مشاهدات مشارکتی و همراهی با آنان، بیست نفر از پاکبانان محترم انتخاب و مورد مصاحبه قرار گرفتند (رویکرد امیک). سپس داده های جمع آوری شده کدگذاری شدند و مقوله های اصلی که شامل منزلت شغلی/اجتماعی، محرومیت اقتصادی و شرایط کاری، روابط کار و مخاطره پذیری شغلی و. . . بود استخراج شدند. نتایج این پژوهش نشان داد که مخاطره پذیری فزاینده شغلی نه تنها در محیط کار بلکه در زندگی شخصی پاکبانان نیز، اثرات قابل توجهی بر جای می گذراد که وضعیت زندگی پاکبانان را پروبلماتیک می کند. زندگی پاکبانان تحت تأثیر ناملایمات اقتصادی و چرخۀ نابرابر شغلی قرار می گیرد که سلامت عمومی آنها را تهدید. بازتولید این نابرابری ها، منجر به از دست دادن سرمایه اجتماعی می شود و بنابراین پاکبانان همواره به عنوان قشری در حاشیه باقی می مانند.

مقدمه: مخاطرات شغلی از عمده ترین مشکلات بهداشت شغلی می باشند. سیستم های بهداشتی و درمانی مانند دیگر محیط های کاری پرخطر در معرض عوامل خطرناکی قرار دارند. مخاطرات شغلی با ایجاد آسیب های شغلی می توانند بر عملکرد پرسنل تاثیر گذاشته و زندگی افراد شاغل در این محیط ها را به خطر اندازند.روش کار: این مطالعه در سال 1396 در یک بیمارستان نظامی انجام شد . ابزار جمع آوری داده ها چک لیست بود که بر اساس بررسی متون و مطالعات مشابه طراحی شده بود. روایی صوری و محتوای ابزار توسط خبرگان تائید و ضریب پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ 0.81 به دست آمد. چک لیست 6 نوع مخاطره فیزیکی، شیمیایی، ارگونومیکی، روحی و روانی، بیولوژیکی و مخاطرات مرتبط با ایمنی را می سنجید. اطلاعات به دست آمده بوسیله نرم افزار SPSS 17 و با استفاده از روش های آماری توصیفی تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: بیشترین مخاطرات شغلی در کارکنان بیمارستان مرتبط با مخاطرات روحی و روانی می باشد و مخاطرات بیولوژیکی، ارگونومیکی، مرتبط با ایمنی، شیمیایی و فیزیکی در رده های بعدی قرار دارند. بیشترین مخاطره شغلی مربوط به پزشکان متخصص ارتوپدی و کمترین مخاطره شغلی مرتبط با کارکنان واحد آمار بیمارستان می باشد.نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش کارکنان یک بیمارستان همواره در معرض مخاطرات شغلی بالقوه ای قرار دارند و در شرایط آسیب پذیری فعالیت می کنند که این می تواند تاثیر منفی بر سلامت جسم و ذهن کارکنان این محیط ها داشته باشد. مخاطرات روحی و روانی در راس هرم مخاطرات شغلی برای کارکنان وجود دارند.

مقدمه: ایمنی در محل کار یک موضوع مهم بوده و عدم استفاده از روش های موثر و کارآمد مدیریت ایمنی بر مبنای مطالعات علمی، همواره هزینه های بالایی را به صنعت ساخت وساز تحمیل می کند. با ارزیابی ریشه ای حوادث و تعیین عوامل اولیه تاثیرگذار در وقوع حوادث، می توان با صرف حداقل زمان و هزینه از رخداد حوادث جلوگیری نمود. روش کار: در ابتدا حوادث عمده در پروژه های راه سازی با انجام مصاحبه و مطالعه ادبیات موضوع، شناسایی شد. سپس، درخت خطای مربوط به هر یک از این ریسک های اصلی ترسیم گردید. در مرحله بعد، پرسش نامه ای به منظور محاسبه احتمال وقوع و شدت اثر هر نوع حادثه تهیه و توزیع شد. با توجه به وجود عدم قطعیت در واژه های زبانی، از منطق فازی در محاسبات بهره گرفته شد. جهت محاسبه احتمال وقوع، از تحلیل درخت خطای فازی استفاده شد و به منظور تعیین شدت اثر هر نوع حادثه، درجه اهمیت هر معیار با استفاده از فرآیند تحلیل سلسله مراتبی فازی تعیین گردید. درنهایت ریسک فاکتور برای هر نوع حادثه محاسبه و ریسک ها رتبه بندی شدند. یافته ها: در بین یازده نوع حادثه موردبررسی، حوادث مربوط به سنگ شکن و کارخانه آسفالت، حوادث ترافیکی، گرمازدگی و عدم رعایت بهداشت و تصادف افراد با ماشین آلات به عنوان مهم ترین ریسک ها شناسایی شدند. نتیجه گیری: با استفاده از نتایج حاصل از این تحقیق می توان با اعمال روش های موثر مدیریت ایمنی، نسبت به کاهش احتمال وقوع عوامل ریشه ای حوادث و درنتیجه تعدیل ریسک آن ها اقدام نمود.

زمینه و هدف: پرستاران بزرگترین گروه ارائه کننده خدمات مراقبتی در نظام بهداشت و درمان می باشند و بخش اورژانس جزء بخش های با ریسک بالا از نظر آسیبهای شغلی شناخته می شود. هدف مطالعه حاضر شناسایی مخاطرات شغلی کادر پرستاری بخش اورژانس می باشد.مواد و روش ها: مطالعه بر روی 250 نفر از کادر پرستاری بخش اورژانس بیمارستانهای آموزشی دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شد. روش نمونه گیری تصادفی و ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه ای بود که اعتبار و روایی آن مورد تایید قرار گرفت. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی و استنباطی استفاده شد.نتایج: سطح آسیبهای شغلی افراد مورد مطالعه با میانگین 2.87±0.55 در حد متوسط ارزیابی شد. بین ابعاد مخاطرات شغلی، مخاطرات روانی - اجتماعی و سازمانی و مخاطرات ارگونومیکی به ترتیب با میانگین 3.58±0.47 و 3.57±0.71 مهمترین و مخاطرات شیمیایی (1.99±0.78) کم اهمیت ترین منبع آسیب شغلی گزارش شدند. از بین متغیرهای مورد بررسی بین بیمارستان، سابقه خدمت، میزان تحصیلات، وضعیت استخدامی و گذراندن دوره آموزشی مخاطرات شغلی با میزان آسیبهای شغلی ارتباط آماری معناداری وجود داشت (p<0.05).نتیجه گیری: پرستاران در زمینه آسیبهای شغلی با عوامل خطرساز متعددی در حیطه های مختلف رو به رو هستند و برای از بین بردن این عوامل خطرساز نیاز به راهکارهایی در حیطه های مختلف است. بکارگیری ملاحظات ارگونومیک، تدوین برنامه های آموزشی مناسب، فراهم نمودن آموزش های کافی در این زمینه و ...، می تواند منجر به کاهش این آسیبهای شغلی و افزایش بهره وری آنها گردد.

اهداف اختلالات تولید مثل به عنوان یکی از ده بیماری اصلی و آسیب های مرتبط با کار ذکر شده است و کار در حیطه ی مراقبت های بهداشتی ممکن است بر بارداری و عوارض آن موثر باشد. هدف از این مطالعه مشاهده پیامدهای نامطلوب بارداری در بین کارکنان بهداشتی درمانی زن در رابطه بامخاطرات شغلی آنها می باشد. مواد و روش ها این مطالعه مقطعی-تحلیلی به صورت گذشته نگردرطی سالهای 1399-1396 بامشارکت 153 نفر از کارکنان بهداشتی درمانی زن دانشگاه علوم پزشکی گناباد که به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شده بودند، انجام شد. داده ها از طریق چک لیست از بین کارکنان زن جمع آوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از روش های آمار توصیفی، آزمون کای دو ومن ویتنی با spss(V22) در سطح معنی داری کمتر از 05/0 انجام شد. یافته ها فراوانی عوارض بارداری در کارکنان زن 9/37 درصد بود. فراوانی زایمان زودرس 8/9%، سقط 9/3 %، وزن کم تولد 5/6%، محدودیت رشد داخل رحمی 6/4 %، لکه بینی و خونریزی 5/25 % و پره اکلامپسی 2% گزارش شد. ارتباط معناداری بین برخی از خطرات شغلی مانند استرس(04/0p=)، مواجهه با گاز بیهوشی(015/0p=)، ایستادن طولانی مدت (035/0p=)، شیفت کاری (039/0p=)و محل کار (012/0p=)با عوارض بارداری وجود داشت. ارتباط بین مواجهه با گاز بیهوشی با زایمان زودرس(015/0p=)، ساعت کاری با وزن کم تولد (013/0p=)معنی دار بود. بین شیفت کاری(039/0p=)، ایستادن طولانی مدت (035/0p=)و محل کار (012/0p=)با لکه بینی و خونریزی ارتباط معناداری مشاهده شد. نتیجه گیری مطالعه ما نشان داد که برخی از خصوصیات و خطرات شغلی کارکنان مراقبت های بهداشتی بر مادر و جنین تاثیر می گذارد و خطر برخی از عوارض بارداری را افزایش می دهد. بنابراین حمایت از کارکنان بهداشتی ودرمانی باردار در محیط کار و ارایه راهکارهای مناسب در این زمینه باید مورد توجه سازمان های ذیربط قرار گیرد.

زمینه و اهداف: پرستاران شاغل در مراکز درمانی در معرض مخاطرات شغلی متعدد و فرسودگی قرار دارند که این متغیرها ازجمله عواملی هستند که با کاهش انگیزه پرستاران باعث نارضایتی آن ها می شود. از همین رو این پژوهش با هدف تعیین رابطه مخاطرات شغلی و فرسودگی با رضایت شغلی پرستاران انجام شده است. مواد و روش ها: این یک پژوهش توصیفی-تحلیلی است که با توجه به روش نمونه گیری خوشه ای و توسط سه پرسشنامه مخاطرات شغلی، فرسودگی شغلی مسلش و رضایت شغلی اسپکتور روی 240 پرستار شاغل در بخش های بستری بیمارستان های آموزشی-درمانی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی صورت گرفت. داده ها از طریق آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی در قالب نرم افزار SPSS-26 تجزیه و تحلیل شدند؛ همچنین ملاحظات اخلاقی در طول اجرای پژوهش رعایت شد. یافته ها: نتایج نشان داد که مخاطرات شغلی (0/42-=r) و فرسودگی (0/56-=r) با رضایت شغلی پرستاران رابطه معکوس و معناداری (0/05> P) داشتند و از سویی دیگر بین مخاطرات شغلی و ابعاد آن به غیر از مخاطرات بیولوژیکی با فرسودگی رابطه مستقیمی وجود داشت؛ همچنین بر اساس نتایج رگرسیون متغیرهای مخاطرات و فرسودگی شغلی قادر به پیش بینی رضایت شغلی بودند. نتیجه گیری: با توجه به نتایج این پژوهش و اهمیت مخاطرات شغلی در رضایتمندی پرستاران و همچنین رابطه بین فرسودگی و رضایت شغلی از طریق ارتقا دانش فردی و مهارت های پرستاران و تغییر شرایط محیط کار می توان سبب کاهش میزان فرسودگی و مخاطرات و بهبود رضایت شغلی در پرستاران شده و از بروز پیامدهای احتمالی جلوگیری کرد.

پیش زمینه و هدف: کارکنان اتاق عمل به دلیل ماهیت شغلی، در معرض مخاطرات شغلی مختلفی هستند که این امر می تواند سبب ترک حرفه و عدم تمایل به ادامه فعالیت در آنان گردیده و بر اثربخشی نظام های بهداشتی تأثیر منفی بگذارد. این مطالعه باهدف تعیین ارتباط مخاطرات شغلی و تمایل به ترک حرفه در پرستاران اتاق عمل و بیهوشی انجام شد. مواد و روش کار: این مطالعه توصیفی _همبستگی در سال 1398 و در بخش های اتاق عمل بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی مازندران انجام شد. جامعه پژوهش 250 پرستار اتاق عمل و بیهوشی بودند که با نمونه گیری تصادفی طبقه ای وارد مطالعه شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه دموگرافیک، پرسشنامه پژوهشگرساخته مخاطرات شغلی در اتاق عمل و مقیاس پیش بینی ترک حرفه بود. داده ها پس از گردآوری با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 16 آنالیز شدند. یافته ها: بر اساس یافته های مطالعه، میزان آسیب های شغلی در پرستاران موردمطالعه با میانگین 8/11 ± 7/62 در سطح متوسط و میزان تمایل به ترک حرفه با میانگین 28/5± 7/34، در سطح متوسط ارزیابی شد. در بین ابعاد مخاطرات شغلی، مخاطرات ارگونومیکی با میانگین 9/6± 9/22 و مخاطرات شیمیایی با میانگین 6/4± 2/10، به ترتیب به عنوان مهم ترین و کم اهمیت ترین منبع ایجاد آسیب های شغلی در اتاق عمل شناخته شدند. از میان ابعاد مخاطرات شغلی، بعد مخاطرات ارگونومیکی (r=0. 185, P=0. 03) و مخاطرات بیولوژیکی (r=0. 160, P=0. 045)، همبستگی مثبت و معنی داری با میزان تمایل به ترک حرفه داشتند. نتیجه گیری: با توجه به نتایج، اتخاذ استراتژی های مناسب و سیاست های لازم توسط مدیران جهت کاهش حوادث شغلی و درنتیجه تمایل به ترک حرفه در کارکنان اتاق عمل ضروری به نظر می رسد.

مقدمه: مخاطرات شغلی یکی از مهمترین مشکلات کشورهای در حال توسعه است. در این میان بیمارستان ها از پرمخاطره ترین مراکز ارائه خدمات سلامت و پرستاری از جمله شغل های پر تنش به شمار می رود. لذا پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان مخاطرات شغلی و عوامل موثر بر آن در پرستاران انجام شد.روش ها: این مطالعه مقطعی در سه بیمارستان غیر آموزشی سیرجان و بافت در سال 1390 انجام گرفت. حجم نمونه 200 نفر بود که به روش طبقه ای - تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه بود و داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون مجذور کای و آزمون دقیق فیشر در نرم افزار SPSS نسخه 19 تحلیل گردید.نتایج: فراوانی نسبی آگاهی از اقدامات ایمنی 98.5%، رعایت اقدامات ایمنی 86.0% و درک کارکنان از ایمنی وسایل و تجهیزات 99.5% بود. فراوانی آسیب های جسمی و روانی پرستاران به ترتیب 95.0% و 88.6% بود و هیچ یک از پرستاران مورد تهاجم فیزیکی قرار نگرفته بودند. بین جنس، تحصیلات، سابقه کار و بیمارستان، با فراوانی عوارض جسمی در پرسنل و بین فراوانی آگاهی با نوع استخدام رابطه معنی دار پیدا شد. آگاهی پرستاران در بخش اورژانس نسبت به بخش های دیگر کمتر بوده و بیشترین عوارض روانی در پرسنل بخش (100%) CCU و اورژانس (94.1%) ایجاد شده بود.بحث و نتیجه گیری: نتایج بیانگر وجود آسیب های جسمی و روانی در تعداد زیادی از پرسنل می باشد. لذا به مدیران توصیه می شود با هزینه کردن بودجه مناسب جهت فراهم نمودن تجهیزات لازم، نسبت به کاهش مخاطرات شغلی پرستاران اقدام نمایند.